A FRIEND sent me a text message reacting to my recent post about Plaridel and "advocacy journalism," especially that part about another friend, a senior colleague in the media profession, asserting that "advocacy journalism" as a term can only be valid for advocacy of the truth. The text message alerted me to a letter written by DOH functionaries calling to task Philippine Daily Inquirer columnist Conrad Banal for coming out with a column item that was not even truthful, and was spparently a piece of advocacy journalism for the side of big business against the people's health and welfare. I understand that PDI's readers' advocate was alerted by the DOH letter about this matter, and i am curious about the RA's response/action on it.
Hereunder I quote the DOH functionaries' letter in full:
Don’t sacrifice people’s health for rich harvests
Philippine Daily InquirerFirst Posted 04:35:00 06/01/2009
Filed Under: Health, Agriculture, Diseases, Corporate social responsibility
We would like to clarify some issues raised by Conrado Banal III in his May 14 column titled “Sagging banana industry.”
The objective of the Department of Health-commissioned study was to compare the health profile and pesticide exposures of Camocaan with a comparative community. The subjects of our study were chosen through random sampling. Statistical randomization has been used by scientific researchers since time immemorial to ensure that their samples are, indeed, representative of the larger population. Thus, a total of 82 individuals were examined, 38 from Sitio Camocaan and 44 from Sitio Baliwaga. We selected one out of every 28 residents in both sitios (sub-villages).
Our study showed a temporal relationship between the time of aerial spaying and the appearance of symptoms. Thirty-one of 38 people in Camocaan said they were exposed to pesticides through aerial spraying; 16 said they noticed the symptoms after the spraying activity. The study, therefore, showed 81 percent of the community exposed to pesticides through aerial spraying and a 52-percent chance of becoming sick after the spraying activity.
Environmental sampling was done to determine whether Camocaan residents, in comparison with those in another community, were indeed exposed to the pesticides in question. We were surprised to find that soil chlorothalonil and ETU were present in both communities, but higher in Camocaan than in Baliwaga. Air ETU, a potential carcinogen, was present in two out of six samples in Camocaan and one was even beyond the US-EPA remediation level. Isn’t it alarming that these pesticides reach areas beyond the confines of the plantation? As synthetic chemicals, they are not naturally occurring.
Finally, the health investigation led to the discovery of possible sentinel cases of chloracne, childhood global developmental delay and thyroid gland disorders in Camocaan. Chloracne is a very specific skin finding indicating exposure to chlorinated substances such as chlorothalonil. Thyroid gland disorders are known effects of exposure to ETU. There is sufficient evidence in animals that ETU can cause cancer and it is a possible carcinogen in humans. We believe these cases have to be investigated further for their association with pesticide exposure. We adhere to the precautionary principle that measures must be taken when there are threats to human health or to the environment even if cause-and-effect relationships are not fully established yet.
We find it unfair that Banal and the Philippine Banana Growers and Exporters Association (PBGEA) have placed upon the victims the burden to prove that they have been harmed by plantation pesticides. Under the concept of Corporate Social Responsibility, shouldn’t the burden of showing that their products cause no harm be on the users and manufacturers?
We recognize the economic benefits of a rich harvest. However the means by which it is achieved should neither sacrifice the health of the people nor contaminate the environment.
—CARISSA C. DIOQUINO, MD, MPH,president, Philippine Society of Clinical& Occupational Toxicology;
LYNN CRISANTA R. PANGANIBAN, MD,head, UP-National Poison Managementand Control Center
http://opinion.inquirer.net/inquireropinion/letterstotheeditor/view/20090601-208190/Dont-sacrifice-peoples-health-for-rich-harvests
My previous post reprinted my talk at the Plaridel Shrine in Bulacan, Bulacan on the eve of his latest death anniversasy, where I noted that many stripes of Filipino journalists all claim Gat Marcelo H. del Pilar as "Father of Philippine Journalism," although the great Plaridel might very well be ashamed of the work of some of his avowed "children."
Some readers of that column have expressed reason to suspect that Conrad's commentary on ther DOH report showed signs that he had not even read that report and was apparently the result of a feed from apologists of the big banana planters federation.
Friday, July 10, 2009
Monday, July 6, 2009
Ikalawang 'Olongaporum': HAMON NG LIGA & KATIPUNAN
Kahapon, Hulyo 5, 2-5 ng hapon ng unang Linggo ng Hulyo, idinaos namin doon muli sa Wimpy's sa tapat ng Rizal Monument sa tabi ng Olongapo City Hall ang ikalawa sa nabubuong buwanang serye ng mga panayam-talakayan ukol sa mga paksang sibiko. Ang pamagat ng paksa ay "Hamon ng La Liga Filipina at Katipunan sa Kasalukuyan: Tangkilikan sa Pagtatanggol sa Kabuhayan ng Bayan."
Eksakto kasing nakapagitan ang Hunyo 5 sa Hulyo 3 na kaarawan ng pagkakatatag ng Liga noong 1892 at Hulyo 7 na kaarawan naman na pagkakatatag ng Katipunan noon ding 1892. Napapansin n'yo bang aapat na araw lang ang pagitan ng pagkakatatag ng dalawang samahan? Talagang aapat na araw lang, at may malaking dahilan ang napakaikling pagitang ito. Ipinaliwanag ko sa aking lektura kung ano ang naganap sa iilang araw na iyon, na sa dulo'y nasa malayong Zamboanga del Norte na si Rizal.
Napakarami nating mga nakakaalam na itinatag ni Rizal ang La Liga Filipina at napakarami ring nakakaalam na itinapon siya ng mga Kastila sa Dapitan. Pero kakaunti lamang ang nakakaunawa kung ano talaga ang nilayon ng Liga at kung ano ang mga ginawaa ni Rizal sa Dapitan noong apat na taon siyang binantayan at pinagbawalang gumawa ng anumang gawaing pulitikal. Gayundin, kakaunting-kakaunti sa atin ang nakakakilala kung ano talaga ang naging papel ng Katipunan sa kasaysayan ng Pilipinas.
Ano bang klaseng samahan ang La Liga? Kung ilalarawan batay sa mga samahang kilala natin ngayon, pinagsama-sama siyang civic organization (mga samahang pansosyalan, tulad ng Rotary, Jaycees at Lions), chambers of commerce, at kooperatiba. Ganun lang, at inakala ni Rizal na di pag-iinitan ng mga Kastila ang ganoong samahan. Hindi man samahang palaban sa Kastila ang Liga, samahan naman iyon na pambuo sa bahagya man lamang na pagkakaisa ng mga Pilipinong nakaririwasa upang magtulungan sila sa kabuhayan. Nang dakpin nila si Rizal at itinapon sa Dapitan, napugutan nila ng liderato ng Liga, at agad na nahati sa dalawang pangkat. Ngunit ang Rizal na pinagbawalang masangkot sa anumang gawaing pulitikal ay hindi nagtamad-tamaran lang sa tulog na nayon ng Dapitan, isinagawa niya nang personal ang maisasakatuparan niya sa mga gawaing ninais niyang gawin ng mga kasapi ng La Liga Filipina. Nagsipag siya sa pagiging matulungin (laluna bilang doktor, guro at inhinyerong sibil) at pagiging produktibo (laluna bilang magsasaka at negosyante) at napasigla niya't napagkaisa ang mga tagaroon. Ipinakita ni Rizal ang kahulugan ng bayaning buhay. Ang mga hinangad ni Rizal na gawin sana ng itinayo niyang Liga ay kailangan pa ring gawin sa kasalukuyan upang mapagkaisa at maging produktibo at masagana ang ating mga kababayan. Hindi na bawal ang mga layuning ito. Kailangan lamang na ang mga ito'y malaman at pagsumikapan ng nakatayong mga samahan sa paligid natin ngayon. Kung lahat ng mga humahanga kay Rizal ay tatanggap ng ganitong hamon ng pagpapakasipag at pag-aaktibo bilang mga may-taya, mapapaunlad natin agad ang ating mga kalagayan sa bayan-bayan, at mapagtutulung-tulungan natin sa pamamagitan ng tangkilikan na ibangon at ipagtanggol ang ating sama-samang yaman at kabuhayan!
At ang Katipunan, dapat nating mapagtanto na mula pagkakatatag noong 1892 hanggang sa "Unang Sigaw" noon nang 1896 -- apat na taon -- ay nagsimula nang magrebolusyon ang KKK kahit di pa ito nagsisimulang lumaban. Ang armadong paglaban ay kaparaanan lamang ng rebolusyon ngunit hindi iyon mismo ang rebolusyon. Ang salitang-ugat ng Katipunan ay tipon, at iyon nga -- pagtitipon ng hiwa-hiwalay at magkakaibang mga komunidad ng mga taga-ilog -- ang pangunahing ambag ng KKK sa Kasaysayan ng Pilipinas: Pagbubuo ng bansa. Ang Kartilya ng Katipunan na pangunahing gabay sa mga kasapi nito ay di nauukol sa husay sa paglaban at pagpatay sa kaaaway. Ang dumaraming nakakaalam na sa nilalaman ng Kartilya ay naisasabuod na sa dalawang habilin ang 14 na aral ng Kartilya: magpakatao at makipagkapwa-tao.
Mabigat na hamon ito sa ating mga kababayan ngayon, Tila mas madadalian pa tayo sa pagbabatikos at paglaban kaysa ayusin at linisin ang ating kalooban! At ang lahat ng mga may maidadahilan upang hindi bumatikos at di lumaban ay wala nang nakikitang magagawa para sa bayan, kaya wala na lang silang ginagawa, at nangyayaring nagiging bahagi pa sila sa mga problema ng bayan.
Ang hamon sa atin ay kilalanin at kapulutang-aral natin ang Liga at Katipunan upang ibangon ang ating kalagayan at karangalan. Kilalanin natin ang Liga, kilalanin natin ang Katipunan, at aktibo tayong magtulungan nang naliliwanagan ng mga aral ng buhay na kabayanihan!
(tingnan ang http://kartilya.8m.net).
Eksakto kasing nakapagitan ang Hunyo 5 sa Hulyo 3 na kaarawan ng pagkakatatag ng Liga noong 1892 at Hulyo 7 na kaarawan naman na pagkakatatag ng Katipunan noon ding 1892. Napapansin n'yo bang aapat na araw lang ang pagitan ng pagkakatatag ng dalawang samahan? Talagang aapat na araw lang, at may malaking dahilan ang napakaikling pagitang ito. Ipinaliwanag ko sa aking lektura kung ano ang naganap sa iilang araw na iyon, na sa dulo'y nasa malayong Zamboanga del Norte na si Rizal.
Napakarami nating mga nakakaalam na itinatag ni Rizal ang La Liga Filipina at napakarami ring nakakaalam na itinapon siya ng mga Kastila sa Dapitan. Pero kakaunti lamang ang nakakaunawa kung ano talaga ang nilayon ng Liga at kung ano ang mga ginawaa ni Rizal sa Dapitan noong apat na taon siyang binantayan at pinagbawalang gumawa ng anumang gawaing pulitikal. Gayundin, kakaunting-kakaunti sa atin ang nakakakilala kung ano talaga ang naging papel ng Katipunan sa kasaysayan ng Pilipinas.
Ano bang klaseng samahan ang La Liga? Kung ilalarawan batay sa mga samahang kilala natin ngayon, pinagsama-sama siyang civic organization (mga samahang pansosyalan, tulad ng Rotary, Jaycees at Lions), chambers of commerce, at kooperatiba. Ganun lang, at inakala ni Rizal na di pag-iinitan ng mga Kastila ang ganoong samahan. Hindi man samahang palaban sa Kastila ang Liga, samahan naman iyon na pambuo sa bahagya man lamang na pagkakaisa ng mga Pilipinong nakaririwasa upang magtulungan sila sa kabuhayan. Nang dakpin nila si Rizal at itinapon sa Dapitan, napugutan nila ng liderato ng Liga, at agad na nahati sa dalawang pangkat. Ngunit ang Rizal na pinagbawalang masangkot sa anumang gawaing pulitikal ay hindi nagtamad-tamaran lang sa tulog na nayon ng Dapitan, isinagawa niya nang personal ang maisasakatuparan niya sa mga gawaing ninais niyang gawin ng mga kasapi ng La Liga Filipina. Nagsipag siya sa pagiging matulungin (laluna bilang doktor, guro at inhinyerong sibil) at pagiging produktibo (laluna bilang magsasaka at negosyante) at napasigla niya't napagkaisa ang mga tagaroon. Ipinakita ni Rizal ang kahulugan ng bayaning buhay. Ang mga hinangad ni Rizal na gawin sana ng itinayo niyang Liga ay kailangan pa ring gawin sa kasalukuyan upang mapagkaisa at maging produktibo at masagana ang ating mga kababayan. Hindi na bawal ang mga layuning ito. Kailangan lamang na ang mga ito'y malaman at pagsumikapan ng nakatayong mga samahan sa paligid natin ngayon. Kung lahat ng mga humahanga kay Rizal ay tatanggap ng ganitong hamon ng pagpapakasipag at pag-aaktibo bilang mga may-taya, mapapaunlad natin agad ang ating mga kalagayan sa bayan-bayan, at mapagtutulung-tulungan natin sa pamamagitan ng tangkilikan na ibangon at ipagtanggol ang ating sama-samang yaman at kabuhayan!
At ang Katipunan, dapat nating mapagtanto na mula pagkakatatag noong 1892 hanggang sa "Unang Sigaw" noon nang 1896 -- apat na taon -- ay nagsimula nang magrebolusyon ang KKK kahit di pa ito nagsisimulang lumaban. Ang armadong paglaban ay kaparaanan lamang ng rebolusyon ngunit hindi iyon mismo ang rebolusyon. Ang salitang-ugat ng Katipunan ay tipon, at iyon nga -- pagtitipon ng hiwa-hiwalay at magkakaibang mga komunidad ng mga taga-ilog -- ang pangunahing ambag ng KKK sa Kasaysayan ng Pilipinas: Pagbubuo ng bansa. Ang Kartilya ng Katipunan na pangunahing gabay sa mga kasapi nito ay di nauukol sa husay sa paglaban at pagpatay sa kaaaway. Ang dumaraming nakakaalam na sa nilalaman ng Kartilya ay naisasabuod na sa dalawang habilin ang 14 na aral ng Kartilya: magpakatao at makipagkapwa-tao.
Mabigat na hamon ito sa ating mga kababayan ngayon, Tila mas madadalian pa tayo sa pagbabatikos at paglaban kaysa ayusin at linisin ang ating kalooban! At ang lahat ng mga may maidadahilan upang hindi bumatikos at di lumaban ay wala nang nakikitang magagawa para sa bayan, kaya wala na lang silang ginagawa, at nangyayaring nagiging bahagi pa sila sa mga problema ng bayan.
Ang hamon sa atin ay kilalanin at kapulutang-aral natin ang Liga at Katipunan upang ibangon ang ating kalagayan at karangalan. Kilalanin natin ang Liga, kilalanin natin ang Katipunan, at aktibo tayong magtulungan nang naliliwanagan ng mga aral ng buhay na kabayanihan!
(tingnan ang http://kartilya.8m.net).
Saturday, July 4, 2009
PLARIDEL: Huwaran ng mga Mamamahayag na Naninindigan
Ni Propesor Ed Aurelio C. Reyes
Guro at Awtor sa Kasaysayan ng Pilipinas
Pasimuno at Pambansang Tagapagsalita,
Kaisahan sa Kamalayan sa Kasaysayan
NAPAKARAMI na ang naisulat at napakarami rin ang maisusulat pa ukol kay
Gat Marcelo Hilario del Pilar, kilala rin bilang “Plaridel” na pangalan niya sa panulat, at binansagan ding “Father of Philippine Journalism” o “Ama ng Dyornalismong Pilipino.” Napansin ninyo marahil na hindi ko ginamit bilang pagsalin sa katagang “Journalism” ang madalas na pagsasalin nito sa katagang “Pamamahayag.” Sinadya po ito at ipapaliwanag ko maya-maya lamang kung bakit.
Sa dami nga ng naisulat na ukol kay Ka Celo, kabilang na ang isang librong walang nilaman kundi ang napakahabang listahan ng mga nabuo at nailathalang artikulo, hindi ko na tatangkain man lamang ang pagbubuo ng isang kompreshensibong presentasyon ukol sa kanya. Sapat na para sa akin ang pagpapatampok ng isang usapin na malamang ay kilalanin din bilang isang kontrobersya sa hanay ng mga dyornalistang Pilipino.
Kung ang dyornalista o peryodista ay isang mamamahayag, na may paninindigang sukat ngang ipahayag at hindi iulat lamang at itala, angkop ngang tawaging “Father of Philippine Journalism” si Marcelo H. del Pilar. Ngunit kung ang dyornalista ay payak na reporter na walang karapatang magdagdag ng sarili niyang opinion sa iniuulat na limang “W” at isang “H,” malinaw sa kasaysayang lagpas na lagpas si Plaridel sa ganito.
‘Advocacy Journalism’: Isang Terminong Kontrobersyal
Noong pinuno pa ako ng Philippine Movement for Press Freedom (o Kilusan sa Pilipinas para sa Malayang Pamamahayag), naging tagapagpadaloy ako ng isang malayang diskusyon ukol sa “Advocacy Journalism” at sa talakayan ay lumitaw agad ng napakakontrobersyal pala ng terminong ito.
May mga pumosisyon kaagad na ang termino raw na ito ay isang kontradiksyon (“contradiction in terms”) at hindi raw talaga maaaring pagsamahin ang dalawang kataga nito. Di raw magkakasundo ang esensya ng dalawa na maaaring isiksik sa iisang termino.
Wala raw tunay na journalism na may panig na pinaninindigan. “Objective” daw kasi, kundi raw nyutral pa nga, ang tunay na journalism.
Ngunit may malakas ding pumosisyon ng ganap na kabaligtaran. Sa halip na kontradiksyong, pagdodobleng kalabisan daw o “redundant” ang terminong “advocacy journalism.” Di na raw kailangan pang sabihin ang katagang “advocacy” dahil lahat daw ng tunay na dyornalismo ay may pinapanigan at may mga prinsipyong pinapanindigan. Idinadagdag pa nila na ang mismong pagpili ng paksang isusulat ay isa nang husga sa kung alin-aling mga paksa ang may kahalagahan.
Isang nakatatandang dyornalista na lubos kong iginagalang ang dating nagpahayag sa akin na payag lamang siyang tanggapin ang katagang “advocacy journalism” basta’t ang pinaninindigan lamang ay ang katotohanan lamang at wala nang iba. Naglaro naman sa isip ko ang mas malaking hamon ng pagiging makatotohanan—ang makatotohanang pagtitimbang kung anong mga paksa at makatotohanang mensahe ang pinakamahalagang ihatid ng dyornalistang naglilingkod sa lipunan upang maging makabuluhan sa ganitong paglilingkod at hindi lamang manatiling buhay at kumikita.
Sa naganap na debate sa komperensyang aking pinaglingkuran bilang tagapagpadaloy, hindi naresolba ng magkabilang-panig o kahit ng mga nanood lamang kung alin ang mas makatuwiran sa kanila.
Pansinin natin ang katagang “tunay” sa mga sinasabi nila. Tila may kani-kanila silang depinisyon ng tunay na journalism. Ngunit ang mga peryodistang Pilipino ay nagkakaisa naman sa pagkilala kay Gat Marcelo Hilario del Pilar bilang “Ama ng Dyornalismong Pilipino”! Kung tunay at taos-puso ang pagkilala nilang lahat sa kanya bilang ama, hindi lamang bilang isang peryodista kundi siya ngang pinaka-ama, hindi ba’t ang kanyang uri ng dyornalismo ang dapat nilang kilalanin bilang tunay at akma sa tunay at lehitimong konsepto ng dyornalismo? Dapat lang!
Kung hindi ay lilitaw na ang paggalang ay kapos sa pagkilala ng katotohanan ukol sa kanya, isang paggalang nang walang pagkakaunawa! Kung hindi naman ganoon ay malala pa roon, isang pabalat-bungang pagkilala! Hindi magiging kaaya-aya kaninuman ang mapilitang aminin ang ganitong paglapastangan sa katotohanan
Aling uri nga ba nga dyornalista si Gat Plaridel?
Si Ka Celo ay Malinaw na Nanindigan!
Hindi nauukol lamang sa masasayang sayaw at magagandang tanawin ang mga isinulat ni Marcelo H. del Pilar. Kung ang gusto lamang nina Del Pilar ay makapagsulat o makapaglabas ng lathalain nang walang panganib sa kanilang kaligtasan, maaaring ganoon na lamang sanang mga ligtas na paksa ang piniling isulat at ilathala.
Kaylayo sa ganito, ang mga nilalaman ng Diaryong Tagalog at ng La Solidaridad ay mga artikulong matatag at matalas na tumutuligsa sa kabuuang katotohanan ng kolonyalismong Espanyol, isang talaksan ng mga paksang maselan, laluna’t sensitibo, tawagin na nga nating mga pikón, ang mga opisyal ng Simbahan at ng kolonyal na pamahalaan, sampu ng kanilang mga naarmasang guwardya sibil.
Ang Dasalan at Toksohan at ang Caiigat Cayo na isang kritikal na parodiya sa orihinal ng isang Kastila laban sa mga Pilipino ay isang pangangahas na kontrahin ang mga panulat na nagtataguyod sa pangongolonya – mga pagsasamantala, pagmamalupit at panlilinlang ng mga kolonyalista sa ating mamamayan.
Nang makipagkasundo si Plaridel sa kapwa-propagandistang si Hermenegildo Flores na gagawa ng isang tambalan ng dalawang tula ukol sa kabuuang ugnayan ng Pilipinas at Espanya, at gamitin pa ngang anyo ang paghibik at pagtugon sa hibik, malinaw ang kanilang layunin at ang malinaw nilang pinapanigan ay ang panig ng inaaliping mga katutubo sa ating kapuluan. Pinauna ni Plaridel si Flores, na siyang sumulat ng Hibik ng Pilipinas sa Ynang España. Bagamat naging malaking hamon din ang gayong gawain sa tapang at husay ni Flores, mas mahirap ang piniling gawin ni Ka Celo. Sa kanyang Sagot ng España sa Hibik ng Filipinas, ginamit niya ang rasonableng ipagpalagay na punto de bista mismo ng mga Kastila upang iyon ay tuligsain.
Masasabi nga na sa pagkakasulat ni Plaridel sa Sagot, binigyan na niya ng madulas na daan ang ikatlong makata na sumama at nagdugtong at nagsilbi ring panapos sa mga hibikang iyon, ang Katapusang Hibik ng Pilipinas na isinulat ni Andres Bonifacio. Pansining naganap sa mismong nabuong trilohiya ang transisyon mula sa balangkas ng “paghingi ng konsesyon” sa repormistang kilusang propaganda tungo sa pagtatanghal na ng bagong balangkas na tapos na ang yugto ng pakiusapan at handa na ang Pilipinas na mag-aklas at makipagkalas!
Kasalukuyang Kahalagahan ng Aral ni Plaridel
Ginamit ni Flores sa tulang Hibik ng Filipinas sa Ynang España ang punto de bista ng isang anak na nagsusumbong ukol sa mga prayle at nag-aapela sa motibasyon ng pinagsusumbungang sentral na pamahalaan sa Madrid na mapanatili ang sarili at ang paghahari nito sa sarili sa pamamagitan ng pagpapatigil sa mga abuso ng mga prayle.
Sa kanya namang pagsulat ng Sagot ng Ynang España sa Hibik ng Filipinas, pinagbigyan ni Plaridel ang España sa pagpabatay sa pagpapalagay na taos-puso ang layunin ng huli sa pangongolonya sa kapuluang tinawag na Filipinas, at ang pagkukulang at pagpapahamak ay bunga lamang ng kawalang-kaalaman sa mga nagaganap at kawalang-kakayahang pigilin ang mga pang-aabuso ngayong napag-alaman na niya ang mga ito.
Sa tantiya ni Plaridel, higit na masasaktan ang sensibilidad ng mga opisyales ng Espanya kung ang pagtutuunan niya, sa halip na larawan ng isang Espanyang malupit at mapagkunsinti sa kalupitan, ay ang isang Espanyang inutil at lampa na dapat na lamang unawain nang may pagkutya.
Ang ganitong pagbubuo ng istratehiya sa retorika ay tiyak na tanda ng pagiging matalas, ang talas ay di kailanman kailangan ng mga “obhetibo” at nyutral.
May napakahalagang mensahe si Del Pilar na ipinaloob niya sa kanyang Sagot ng Ynang España sa Hibik ng Filipinas.
Hinamon niya ang kanyang mga kababayan na kumilos o kaya’y magtiis na lamang nang matahimik. Batay sa paninindigang ang kalayaan at ginhawa ay di hinihingi at di ipinagkakaloob lamang, kundi ipinaglalaban. Kahawig ng sinasadyang pag-iinsulto sa mga opisyales ng Espanya, sinabihan din ni Plaridel ang mga kababayan na maaasahan lamang nating patuloy na maapi ang mga duwag at ang mga lampa.
Ganito ang mga katagang ginamit ni Plaridel:
Sa abang aba ko’t laking kamalian!
Laking pagkasawi, laking kadustaan!
Na ipagpabaya sa kapahamakan
Ang dapat mahaling usbong niring buhay.
Kaya, kailangan, bunsong iniirog,
Matutong magtiis, iayonang loob.
Sa madlang dalita, kung ayaw kumilos
Ang mga anak mo sa pagkakatulog.
Ang paghamong ito ay tinangka kong ulitin kamakailan nang sa isang isinulat kong blog ay isinama ko ang ganitong pangungusap (nasa English nga lamang):
Magkasabay at magkahalo nating naririnig sa ating mga kababayan ngayon ang mga pagdaing sa dinaranas nating mga kahirapan at kaapihan at ang mga pagdadahilan kung bakit di tayo aktibong humahakbang upang wakasan ang mga ito. Ang ganitong kombinasyon ay nanganganib na manatili nang napakatagal.
Masasabing pagtugon sa hamon ni Plaridel nang magkusa at nangahas na pumangatlo sa kanila ang isa pang makata na nagtataguyod na noon ng balangkas ng pag-iisip at pagkilos na lagpas na sa tinataglay pa ng Kilusang Propaganda. Isinulat ni Andres Bonifacio bilang panapos sa serye – at panapos na sa yugto ng usapan – ang Katapusang Hibik ng Pilipinas. Ang pinili sa hamong pagpili: Kumilos na nang tuwiran laban sa dati’y isinusumbong lamang na mga kalupitan.
Wala akong pagdududa kung aling klaseng dyornalista si Plaridel. Isa siyang mamamahayag. Siya ay karapatdapat ngang kilalanin blang Ama ng Pamamahayag sa Pilipinas.
Hayaan nating ang kasaysayan na ang humusga kung ikinatutuwa kaya niya ang paghirang sa kanya sa katawagang ito kapwa ng mga katulad niyang mamamahayag para sa kapakanan, kaligtasan, kalayaan, at kaginhawahan ng bayan at ng mga peryodistang nyutral, naghuhugas-kamay, nagtutulug-tulugan, ligtas at komportable sa pinakamadidilim na gabi ng ating bayan.
Tayo ba’y mangangahas na angkining mga anak nga tayo ng ganitong Ama at hindi niya tayo ikinahihiya?
Guro at Awtor sa Kasaysayan ng Pilipinas
Pasimuno at Pambansang Tagapagsalita,
Kaisahan sa Kamalayan sa Kasaysayan
NAPAKARAMI na ang naisulat at napakarami rin ang maisusulat pa ukol kay
Gat Marcelo Hilario del Pilar, kilala rin bilang “Plaridel” na pangalan niya sa panulat, at binansagan ding “Father of Philippine Journalism” o “Ama ng Dyornalismong Pilipino.” Napansin ninyo marahil na hindi ko ginamit bilang pagsalin sa katagang “Journalism” ang madalas na pagsasalin nito sa katagang “Pamamahayag.” Sinadya po ito at ipapaliwanag ko maya-maya lamang kung bakit.
Sa dami nga ng naisulat na ukol kay Ka Celo, kabilang na ang isang librong walang nilaman kundi ang napakahabang listahan ng mga nabuo at nailathalang artikulo, hindi ko na tatangkain man lamang ang pagbubuo ng isang kompreshensibong presentasyon ukol sa kanya. Sapat na para sa akin ang pagpapatampok ng isang usapin na malamang ay kilalanin din bilang isang kontrobersya sa hanay ng mga dyornalistang Pilipino.
Kung ang dyornalista o peryodista ay isang mamamahayag, na may paninindigang sukat ngang ipahayag at hindi iulat lamang at itala, angkop ngang tawaging “Father of Philippine Journalism” si Marcelo H. del Pilar. Ngunit kung ang dyornalista ay payak na reporter na walang karapatang magdagdag ng sarili niyang opinion sa iniuulat na limang “W” at isang “H,” malinaw sa kasaysayang lagpas na lagpas si Plaridel sa ganito.
‘Advocacy Journalism’: Isang Terminong Kontrobersyal
Noong pinuno pa ako ng Philippine Movement for Press Freedom (o Kilusan sa Pilipinas para sa Malayang Pamamahayag), naging tagapagpadaloy ako ng isang malayang diskusyon ukol sa “Advocacy Journalism” at sa talakayan ay lumitaw agad ng napakakontrobersyal pala ng terminong ito.
May mga pumosisyon kaagad na ang termino raw na ito ay isang kontradiksyon (“contradiction in terms”) at hindi raw talaga maaaring pagsamahin ang dalawang kataga nito. Di raw magkakasundo ang esensya ng dalawa na maaaring isiksik sa iisang termino.
Wala raw tunay na journalism na may panig na pinaninindigan. “Objective” daw kasi, kundi raw nyutral pa nga, ang tunay na journalism.
Ngunit may malakas ding pumosisyon ng ganap na kabaligtaran. Sa halip na kontradiksyong, pagdodobleng kalabisan daw o “redundant” ang terminong “advocacy journalism.” Di na raw kailangan pang sabihin ang katagang “advocacy” dahil lahat daw ng tunay na dyornalismo ay may pinapanigan at may mga prinsipyong pinapanindigan. Idinadagdag pa nila na ang mismong pagpili ng paksang isusulat ay isa nang husga sa kung alin-aling mga paksa ang may kahalagahan.
Isang nakatatandang dyornalista na lubos kong iginagalang ang dating nagpahayag sa akin na payag lamang siyang tanggapin ang katagang “advocacy journalism” basta’t ang pinaninindigan lamang ay ang katotohanan lamang at wala nang iba. Naglaro naman sa isip ko ang mas malaking hamon ng pagiging makatotohanan—ang makatotohanang pagtitimbang kung anong mga paksa at makatotohanang mensahe ang pinakamahalagang ihatid ng dyornalistang naglilingkod sa lipunan upang maging makabuluhan sa ganitong paglilingkod at hindi lamang manatiling buhay at kumikita.
Sa naganap na debate sa komperensyang aking pinaglingkuran bilang tagapagpadaloy, hindi naresolba ng magkabilang-panig o kahit ng mga nanood lamang kung alin ang mas makatuwiran sa kanila.
Pansinin natin ang katagang “tunay” sa mga sinasabi nila. Tila may kani-kanila silang depinisyon ng tunay na journalism. Ngunit ang mga peryodistang Pilipino ay nagkakaisa naman sa pagkilala kay Gat Marcelo Hilario del Pilar bilang “Ama ng Dyornalismong Pilipino”! Kung tunay at taos-puso ang pagkilala nilang lahat sa kanya bilang ama, hindi lamang bilang isang peryodista kundi siya ngang pinaka-ama, hindi ba’t ang kanyang uri ng dyornalismo ang dapat nilang kilalanin bilang tunay at akma sa tunay at lehitimong konsepto ng dyornalismo? Dapat lang!
Kung hindi ay lilitaw na ang paggalang ay kapos sa pagkilala ng katotohanan ukol sa kanya, isang paggalang nang walang pagkakaunawa! Kung hindi naman ganoon ay malala pa roon, isang pabalat-bungang pagkilala! Hindi magiging kaaya-aya kaninuman ang mapilitang aminin ang ganitong paglapastangan sa katotohanan
Aling uri nga ba nga dyornalista si Gat Plaridel?
Si Ka Celo ay Malinaw na Nanindigan!
Hindi nauukol lamang sa masasayang sayaw at magagandang tanawin ang mga isinulat ni Marcelo H. del Pilar. Kung ang gusto lamang nina Del Pilar ay makapagsulat o makapaglabas ng lathalain nang walang panganib sa kanilang kaligtasan, maaaring ganoon na lamang sanang mga ligtas na paksa ang piniling isulat at ilathala.
Kaylayo sa ganito, ang mga nilalaman ng Diaryong Tagalog at ng La Solidaridad ay mga artikulong matatag at matalas na tumutuligsa sa kabuuang katotohanan ng kolonyalismong Espanyol, isang talaksan ng mga paksang maselan, laluna’t sensitibo, tawagin na nga nating mga pikón, ang mga opisyal ng Simbahan at ng kolonyal na pamahalaan, sampu ng kanilang mga naarmasang guwardya sibil.
Ang Dasalan at Toksohan at ang Caiigat Cayo na isang kritikal na parodiya sa orihinal ng isang Kastila laban sa mga Pilipino ay isang pangangahas na kontrahin ang mga panulat na nagtataguyod sa pangongolonya – mga pagsasamantala, pagmamalupit at panlilinlang ng mga kolonyalista sa ating mamamayan.
Nang makipagkasundo si Plaridel sa kapwa-propagandistang si Hermenegildo Flores na gagawa ng isang tambalan ng dalawang tula ukol sa kabuuang ugnayan ng Pilipinas at Espanya, at gamitin pa ngang anyo ang paghibik at pagtugon sa hibik, malinaw ang kanilang layunin at ang malinaw nilang pinapanigan ay ang panig ng inaaliping mga katutubo sa ating kapuluan. Pinauna ni Plaridel si Flores, na siyang sumulat ng Hibik ng Pilipinas sa Ynang España. Bagamat naging malaking hamon din ang gayong gawain sa tapang at husay ni Flores, mas mahirap ang piniling gawin ni Ka Celo. Sa kanyang Sagot ng España sa Hibik ng Filipinas, ginamit niya ang rasonableng ipagpalagay na punto de bista mismo ng mga Kastila upang iyon ay tuligsain.
Masasabi nga na sa pagkakasulat ni Plaridel sa Sagot, binigyan na niya ng madulas na daan ang ikatlong makata na sumama at nagdugtong at nagsilbi ring panapos sa mga hibikang iyon, ang Katapusang Hibik ng Pilipinas na isinulat ni Andres Bonifacio. Pansining naganap sa mismong nabuong trilohiya ang transisyon mula sa balangkas ng “paghingi ng konsesyon” sa repormistang kilusang propaganda tungo sa pagtatanghal na ng bagong balangkas na tapos na ang yugto ng pakiusapan at handa na ang Pilipinas na mag-aklas at makipagkalas!
Kasalukuyang Kahalagahan ng Aral ni Plaridel
Ginamit ni Flores sa tulang Hibik ng Filipinas sa Ynang España ang punto de bista ng isang anak na nagsusumbong ukol sa mga prayle at nag-aapela sa motibasyon ng pinagsusumbungang sentral na pamahalaan sa Madrid na mapanatili ang sarili at ang paghahari nito sa sarili sa pamamagitan ng pagpapatigil sa mga abuso ng mga prayle.
Sa kanya namang pagsulat ng Sagot ng Ynang España sa Hibik ng Filipinas, pinagbigyan ni Plaridel ang España sa pagpabatay sa pagpapalagay na taos-puso ang layunin ng huli sa pangongolonya sa kapuluang tinawag na Filipinas, at ang pagkukulang at pagpapahamak ay bunga lamang ng kawalang-kaalaman sa mga nagaganap at kawalang-kakayahang pigilin ang mga pang-aabuso ngayong napag-alaman na niya ang mga ito.
Sa tantiya ni Plaridel, higit na masasaktan ang sensibilidad ng mga opisyales ng Espanya kung ang pagtutuunan niya, sa halip na larawan ng isang Espanyang malupit at mapagkunsinti sa kalupitan, ay ang isang Espanyang inutil at lampa na dapat na lamang unawain nang may pagkutya.
Ang ganitong pagbubuo ng istratehiya sa retorika ay tiyak na tanda ng pagiging matalas, ang talas ay di kailanman kailangan ng mga “obhetibo” at nyutral.
May napakahalagang mensahe si Del Pilar na ipinaloob niya sa kanyang Sagot ng Ynang España sa Hibik ng Filipinas.
Hinamon niya ang kanyang mga kababayan na kumilos o kaya’y magtiis na lamang nang matahimik. Batay sa paninindigang ang kalayaan at ginhawa ay di hinihingi at di ipinagkakaloob lamang, kundi ipinaglalaban. Kahawig ng sinasadyang pag-iinsulto sa mga opisyales ng Espanya, sinabihan din ni Plaridel ang mga kababayan na maaasahan lamang nating patuloy na maapi ang mga duwag at ang mga lampa.
Ganito ang mga katagang ginamit ni Plaridel:
Sa abang aba ko’t laking kamalian!
Laking pagkasawi, laking kadustaan!
Na ipagpabaya sa kapahamakan
Ang dapat mahaling usbong niring buhay.
Kaya, kailangan, bunsong iniirog,
Matutong magtiis, iayonang loob.
Sa madlang dalita, kung ayaw kumilos
Ang mga anak mo sa pagkakatulog.
Ang paghamong ito ay tinangka kong ulitin kamakailan nang sa isang isinulat kong blog ay isinama ko ang ganitong pangungusap (nasa English nga lamang):
Magkasabay at magkahalo nating naririnig sa ating mga kababayan ngayon ang mga pagdaing sa dinaranas nating mga kahirapan at kaapihan at ang mga pagdadahilan kung bakit di tayo aktibong humahakbang upang wakasan ang mga ito. Ang ganitong kombinasyon ay nanganganib na manatili nang napakatagal.
Masasabing pagtugon sa hamon ni Plaridel nang magkusa at nangahas na pumangatlo sa kanila ang isa pang makata na nagtataguyod na noon ng balangkas ng pag-iisip at pagkilos na lagpas na sa tinataglay pa ng Kilusang Propaganda. Isinulat ni Andres Bonifacio bilang panapos sa serye – at panapos na sa yugto ng usapan – ang Katapusang Hibik ng Pilipinas. Ang pinili sa hamong pagpili: Kumilos na nang tuwiran laban sa dati’y isinusumbong lamang na mga kalupitan.
Wala akong pagdududa kung aling klaseng dyornalista si Plaridel. Isa siyang mamamahayag. Siya ay karapatdapat ngang kilalanin blang Ama ng Pamamahayag sa Pilipinas.
Hayaan nating ang kasaysayan na ang humusga kung ikinatutuwa kaya niya ang paghirang sa kanya sa katawagang ito kapwa ng mga katulad niyang mamamahayag para sa kapakanan, kaligtasan, kalayaan, at kaginhawahan ng bayan at ng mga peryodistang nyutral, naghuhugas-kamay, nagtutulug-tulugan, ligtas at komportable sa pinakamadidilim na gabi ng ating bayan.
Tayo ba’y mangangahas na angkining mga anak nga tayo ng ganitong Ama at hindi niya tayo ikinahihiya?
Wednesday, July 1, 2009
Loving is Its Own Reward
Unconditionally loving -- in other words, real loving, -- is its own reward.
And reciprocity can only be a blissful bonus.
Puerto Princesa City, 6-29-09
And reciprocity can only be a blissful bonus.
Puerto Princesa City, 6-29-09
Tuesday, June 30, 2009
"Synergy" -- Teamwork & Harmony
My favorite word, "synergy," is not at all high-fallutin' -- it's real sense simply combines the self-magnifying efficiency of TEAMWORK and the exhilirating beauty of HARMONY.
The Synergism Principle is both scientific and spiritual. Not merely one or the other.
Synergism is scientific. You can plan and measure its effects.
Synergism is spiritual. It emphasizes the usually imperceptible oneness.
It is the most consequential and most exciting principle to learn, to apply and to appreciate.
Don't just take my word on this -- enjoy pondering it, enjoy using it, enjoy growing in it! enjoy sharing it! enjoy it!
Synergy is what SANIBLAKAS is all about. Please share this with many others. Cheers!
The Synergism Principle is both scientific and spiritual. Not merely one or the other.
Synergism is scientific. You can plan and measure its effects.
Synergism is spiritual. It emphasizes the usually imperceptible oneness.
It is the most consequential and most exciting principle to learn, to apply and to appreciate.
Don't just take my word on this -- enjoy pondering it, enjoy using it, enjoy growing in it! enjoy sharing it! enjoy it!
Synergy is what SANIBLAKAS is all about. Please share this with many others. Cheers!
Wednesday, June 24, 2009
'Birthday Blowout' ni Rizal sa 'Gapo
Nitong kararaang Hunyo 21, pinakamalapit na araw ng Linggo sa ika-148 kaarawan ng kapanganakan ni Jose Rizal, nagdaos ako ng isang "blow-out pameryenda" sa ilang kaibigan ko, at ginanap namin ito sa isang kainan na nasa tapat lang ng monumento sa Rizal Park ng Olongapo City. Kakaunti pa lamang ang kakilala at kaibigan ko dito sa bayan ng Subic at sa syudad na iyon, kaya kakaunti ang naimbita ko sa maliit na salu-salo.
Kaya't maliit din lang ang nagasta ko, naging isang pagpapatunay iyon na tama ang kutob na nasa likod ng aking paglalakas-loob. Katunayan, dalawang bagay ang napatunayang tama sa aking nangangapang pangangahas noong makulimlim na hapong iyon. Ang isa pang napatunayan: kahit kakaunti ang darating ay MAY darating (mga dapat talagang dumating sa okasyong iyon) at matutuloy ang 'Birthday Blowout ni Rizal sa 'Gapo," at masusundan pa ito ng mga kahawig na pagtitipon sa dumarating pang mga buwan.
Hindi kasi isang simpleng birthday party iyon. Ni wala ngang birthday cake na may 148 kandilang hihipan ninuman.
Iyon ay nabigyan ko na rin agad ng description na "brief lecture-discussion on THE CURRENT RELEVANCE OF LIVING HEROISM" at ang kakaunting ginasta ko (dahil isa pa nga sa mga dumating na imbitado ay nag-ambag pa sa pambayad sa kinain namin) ay nagkaroon din ako ng pagkakataong makapagbahagi ng ilang pananaw ukol sa paksa, makapagpaliwanag sa orihinal na kahulugan ng katagang "bayani" (na sa simula'y isang pandiwa -- maglingkod sa pamayanan o sa isa't isa nang walang inaasahang materyal na kabayaran) at ilang impormasyon sa di-gaanong kilalang kabayanihan ni Rizal na hindi niya ikinamatay, halimbawa sa apat-na-taong nag-bayani siya sa Dapitan, at nahingan ko ng sariling mga pananaw ang mga nagsidalo.
Bago pa nga kami tuluyang naghiwa-hiwalay ay nagtungo kami sa mismong monumento upang batiin si Rizal at kausapin siya nang tahimik: bawat isa'y kumausap sa mukha ng monumento upang "ibulong" kay Rizal ang pangakong magsasabuhay ng sariling buhay na kabayanihan.
Siyanga pala, bago rin natapos ang pag-uusap ay nabanggit ko ring nag-iisip ako ng kasunod na selebrasyon sa Hulyo 5, araw ng Linggo na pinakamalapit sa Hulyo 7 na ika-117 anibersaryo ng Katipunan na sa pag-aakala ng karamihan ay paglaban sa Kastila ang naging pinakamahalagang papel sa ating kasaysayan. Malapit din iyon sa Hulyo 3 na ika-117 anibersaryo naman ng La Liga Filipina na itinatag ni Rizal at pwede nating ganap na palargahin ngayon kung talagang kilala nga natin ang Liga). Masigla ang ipinahayag nilang kagustuhang dumalo; magsasama pa nga raw sila ng iba. At ayon sa kaumpok namin noon na may katungkulan sa City Hall, hindi na kailangang sa restawran uli kami mag-uusap, dahil makukuha raw niyang magamit na namin ang isang bahagi ng Olongapo City Convention Center.
Mukhang maraming mararating ang pagpapatuloy ng isang kaganapang ipinagpangahasan lamang na maituloy batay sa nangangapang lakas ng loob. Ang simula kasi ng lahat ng malaking proyekto ay sa unang hakbang. Huwag lang tayong payagan nina Rizal, Bonifacio at iba pa nating naunang mga bayani na pasukin tayong lahat ng sakit na pagniningas-kogon.
ding reyes, subic, zambales / hunyo 25, 2009
(tingnan din ninyo ang mga postings namin sa
http://kamalaysayan.8m.net, at sa
http://lambat-liwanag.8m.net/4.htm.)
Kaya't maliit din lang ang nagasta ko, naging isang pagpapatunay iyon na tama ang kutob na nasa likod ng aking paglalakas-loob. Katunayan, dalawang bagay ang napatunayang tama sa aking nangangapang pangangahas noong makulimlim na hapong iyon. Ang isa pang napatunayan: kahit kakaunti ang darating ay MAY darating (mga dapat talagang dumating sa okasyong iyon) at matutuloy ang 'Birthday Blowout ni Rizal sa 'Gapo," at masusundan pa ito ng mga kahawig na pagtitipon sa dumarating pang mga buwan.
Hindi kasi isang simpleng birthday party iyon. Ni wala ngang birthday cake na may 148 kandilang hihipan ninuman.
Iyon ay nabigyan ko na rin agad ng description na "brief lecture-discussion on THE CURRENT RELEVANCE OF LIVING HEROISM" at ang kakaunting ginasta ko (dahil isa pa nga sa mga dumating na imbitado ay nag-ambag pa sa pambayad sa kinain namin) ay nagkaroon din ako ng pagkakataong makapagbahagi ng ilang pananaw ukol sa paksa, makapagpaliwanag sa orihinal na kahulugan ng katagang "bayani" (na sa simula'y isang pandiwa -- maglingkod sa pamayanan o sa isa't isa nang walang inaasahang materyal na kabayaran) at ilang impormasyon sa di-gaanong kilalang kabayanihan ni Rizal na hindi niya ikinamatay, halimbawa sa apat-na-taong nag-bayani siya sa Dapitan, at nahingan ko ng sariling mga pananaw ang mga nagsidalo.
Bago pa nga kami tuluyang naghiwa-hiwalay ay nagtungo kami sa mismong monumento upang batiin si Rizal at kausapin siya nang tahimik: bawat isa'y kumausap sa mukha ng monumento upang "ibulong" kay Rizal ang pangakong magsasabuhay ng sariling buhay na kabayanihan.
Siyanga pala, bago rin natapos ang pag-uusap ay nabanggit ko ring nag-iisip ako ng kasunod na selebrasyon sa Hulyo 5, araw ng Linggo na pinakamalapit sa Hulyo 7 na ika-117 anibersaryo ng Katipunan na sa pag-aakala ng karamihan ay paglaban sa Kastila ang naging pinakamahalagang papel sa ating kasaysayan. Malapit din iyon sa Hulyo 3 na ika-117 anibersaryo naman ng La Liga Filipina na itinatag ni Rizal at pwede nating ganap na palargahin ngayon kung talagang kilala nga natin ang Liga). Masigla ang ipinahayag nilang kagustuhang dumalo; magsasama pa nga raw sila ng iba. At ayon sa kaumpok namin noon na may katungkulan sa City Hall, hindi na kailangang sa restawran uli kami mag-uusap, dahil makukuha raw niyang magamit na namin ang isang bahagi ng Olongapo City Convention Center.
Mukhang maraming mararating ang pagpapatuloy ng isang kaganapang ipinagpangahasan lamang na maituloy batay sa nangangapang lakas ng loob. Ang simula kasi ng lahat ng malaking proyekto ay sa unang hakbang. Huwag lang tayong payagan nina Rizal, Bonifacio at iba pa nating naunang mga bayani na pasukin tayong lahat ng sakit na pagniningas-kogon.
ding reyes, subic, zambales / hunyo 25, 2009
(tingnan din ninyo ang mga postings namin sa
Saturday, June 13, 2009
TRASH THE 'CON-ASS'!
For the sake of the planet, we are building up the people’s green power from the grassroots;
Let not narrow vested interests get away with foul play that would jeopardize our move for the Earth and our life as a nation!
THE PHILIPPINE ENVIRONMENT MOVEMENT, playing an active part in the worldwide efforts to stop Climate Change and all other environmental ills and hazards now being faced by our common planetary home has had the duty to strengthen itself mainly by strengthening and synergizing the local environmental movements, and building up their assertion of green power to effectively promote and ensure environmental conservation where such is still possible and undertake rehabilitation and restoration where attempts at conservation have already become too late. The people can only rely on their own active efforts on this matter, to compel the persons they elect and keep in office to unmistakably join them in earnest environmentalism, beyond tokenism and beyond flimsy excuses.
The strengthening of local communities and of the local government units that are duty-bound to serve them, needs to keep whatever momentum has already been gained by the localization, government decentralization and people’s self-empowerment processes. For the sake of the build up of green power from the grassroots, these processes should not be disrupted now or in the near future. Much less, allow this not to be disrupted for the selfish interests and myopia of narrow political interests of the ruling faction of the elite, whose eight-year administration has chalked up an unmistakable record of causing and abetting environmental destruction.
The people should be allowed to replace the elective officials who have been behind horrendously anti-environmental policies and proposed policies, such as the Senate’s treasonous and suicidal ratification of the treaty with Japan that has declared the entire country as “open city” to full-scale Japanese reoccupation of our country, albeit without having to use warplanes and bombs. The district constituencies have to be afforded to opportunity to pass judgment on House members who had decided “without much study” to put their signatures behind the current proposal to rehabilitate and operate the super-expensive and super-hazardous Bataan Nuclear Power Plant.
Tampering with the Constitution now, for the convenience and longevity in power of one anti-environment chief executive widely known for unmoderated greed, and doing so through such a naked distortion of due process, would not only be suicidal stupidity for us to allow, it would indeed be patently illegal and illegitimate, as illegitimate as having a vice president sworn-in as president when there was no vacancy in the Presidency.
As conscious stakeholders in our lives and the lives of our children and children’s children, let us all be active stakeholders, and build grassroots-based synergies to save the livable state of our only planetary home.
GREEN FAMILIES AND COMMUNITIES NETWORK (GFCN)
Reference: Ding Reyes, Secretary-General 10 June, 2009'
(Note: As mandated by a specific resolution of the 7th Annual Assembly of the World Environment Day-Philippines (WED-Phils.) Network, held in Batangas City a few days before, I issued this statement amd even had copies made for distribution during the massive rally in Makati last Wednesday. On the basis of another resolution in the same Assembly, the name of the organization signed for it was GFCN. Greens oppose the Con-Ass not just because GMA is GMA and trapos are trapos. We oppose tje Con-Ass because we have serious work to do throughout the country for active stakeholdership at the grassroots for effective environmentalism, and the Con-Ass represents a disruption for the work we have to do for our environment and that of thewhole planet.)
Let not narrow vested interests get away with foul play that would jeopardize our move for the Earth and our life as a nation!
THE PHILIPPINE ENVIRONMENT MOVEMENT, playing an active part in the worldwide efforts to stop Climate Change and all other environmental ills and hazards now being faced by our common planetary home has had the duty to strengthen itself mainly by strengthening and synergizing the local environmental movements, and building up their assertion of green power to effectively promote and ensure environmental conservation where such is still possible and undertake rehabilitation and restoration where attempts at conservation have already become too late. The people can only rely on their own active efforts on this matter, to compel the persons they elect and keep in office to unmistakably join them in earnest environmentalism, beyond tokenism and beyond flimsy excuses.
The strengthening of local communities and of the local government units that are duty-bound to serve them, needs to keep whatever momentum has already been gained by the localization, government decentralization and people’s self-empowerment processes. For the sake of the build up of green power from the grassroots, these processes should not be disrupted now or in the near future. Much less, allow this not to be disrupted for the selfish interests and myopia of narrow political interests of the ruling faction of the elite, whose eight-year administration has chalked up an unmistakable record of causing and abetting environmental destruction.
The people should be allowed to replace the elective officials who have been behind horrendously anti-environmental policies and proposed policies, such as the Senate’s treasonous and suicidal ratification of the treaty with Japan that has declared the entire country as “open city” to full-scale Japanese reoccupation of our country, albeit without having to use warplanes and bombs. The district constituencies have to be afforded to opportunity to pass judgment on House members who had decided “without much study” to put their signatures behind the current proposal to rehabilitate and operate the super-expensive and super-hazardous Bataan Nuclear Power Plant.
Tampering with the Constitution now, for the convenience and longevity in power of one anti-environment chief executive widely known for unmoderated greed, and doing so through such a naked distortion of due process, would not only be suicidal stupidity for us to allow, it would indeed be patently illegal and illegitimate, as illegitimate as having a vice president sworn-in as president when there was no vacancy in the Presidency.
As conscious stakeholders in our lives and the lives of our children and children’s children, let us all be active stakeholders, and build grassroots-based synergies to save the livable state of our only planetary home.
GREEN FAMILIES AND COMMUNITIES NETWORK (GFCN)
Reference: Ding Reyes, Secretary-General 10 June, 2009'
(Note: As mandated by a specific resolution of the 7th Annual Assembly of the World Environment Day-Philippines (WED-Phils.) Network, held in Batangas City a few days before, I issued this statement amd even had copies made for distribution during the massive rally in Makati last Wednesday. On the basis of another resolution in the same Assembly, the name of the organization signed for it was GFCN. Greens oppose the Con-Ass not just because GMA is GMA and trapos are trapos. We oppose tje Con-Ass because we have serious work to do throughout the country for active stakeholdership at the grassroots for effective environmentalism, and the Con-Ass represents a disruption for the work we have to do for our environment and that of thewhole planet.)
Subscribe to:
Posts (Atom)
